ANTYMUZYKA.
Semantyczne stymulowanie dźwięku.
Transformacja i przenoszenie informacji do partytury muzycznej i dźwięku.

Muzyka absolutna.

Muzyka ”uwolniona” od tekstów, funkcji, programów, dająca przeczucie absolutu. To nie synonim muzyki instrumentalnej, ale idea, wokół której skupia się refleksja nad istotą muzyki. Skojarzenie muzyki z ekspresją czy przeczuciem absolutu wiąże się z filozofią i literaturą w ich kształcie z roku 1800 i lat pobliskich. Rozpowszechniła się w XX w.
Ponad głowami jednostek i ich takich czy innych upodobań dokonuje się dogłębna przemiana samego pojęcia muzyki. To nie kwestia przekształceń stylistycznych, formalnych czy technicznych, lecz z gruntu odmienna odpowiedź na pytanie:
co to w ogóle jest muzyka i co mamy o niej myśleć?

Antymuzyka.

-czy antymuzyka może być całkowicie muzyczna?
-nie
-można to udowodnić?
-nie
-a więc poza podobieństwem zewnętrznym
nie można znaleźć cechy różniącej od muzyki?
-nie można
-czy gdyby nadać jej formę muzyki, można by ją odróżnić?
-nie

tworzona w idei absolutnej / budowana matematycznie z algorytmów stymulowanych semantycznie /
tworzy szczeliny wypełnione informacją
między matematyką-językiem-dźwiękiem

Semantyczne stymulowanie.

Tu mamy do czynienia z nośnikiem informacji (formą językową) oraz z wartością informacyjną (znaczeniem). Ale wartość informacyjna znaku językowego nie jest autonomiczna.
Znaczenie potrzebuje nośnika informacji, formy językowej, by mogło w umyśle ludzkim zaistnieć. Bez formy językowej znaczenie w ogóle nie może się ujawnić, bez formy językowej człowiek nie jest w stanie o znaczeniu pomyśleć. Dopiero dzięki formie językowej znaczenie staje się własnością umysłu ludzkiego. Właśnie dlatego znak językowy pojmuje się jako jednostkę bilateralną składającą się z formy i znaczenia.
Jest on jednostką szczególnego rodzaju, gdyż sama forma bez znaczenia nie jest znakiem językowym, a znaczenie bez formy językowej w ogóle nie może zaistnieć.

 Percepcja samej formy dźwiękowej niezależnie od znaczenia możliwa jest tylko przy wyrazach języka, którego nie rozumiemy. Ale w takim przypadku percypowane dźwięki nie funkcjonują jako elementy znaku językowego, lecz stanowią jedynie puste szumy akustyczne. Natomiast u językoznawców, którzy przyjmują, że język istnieje w umysłach jego użytkowników, i dla których "analiza znaczenia jest ipso facto analizą struktur kognitywnych" (Bartmiński 1999, 16), sprawy mają się zgoła inaczej. Dla de Saussure'a, którego uważa się dzisiaj wręcz za pierwszego kognitywistę, znak językowy jest zjawiskiem psychicznym, połączeniem image acoustique i concept, połączeniem mentalnego obrazu dźwiękowego i pojęcia. Obie części istnieją w nierozerwalnym związku w umyśle użytkowników języka. Jest rzeczą zrozumiałą, że w ujęciu kognitywnym znak językowy jawić się musi jako znak bilateralny, jako istniejące w umyśle użytkowników połączenie formy i znaczenia.

Kompozycja budowana jest według koncepcji semantycznego stymulowania algorytmów, co daje efekt przeniesienia treści wyrazów do partytury muzycznej. Twierdzenie, że możliwe jest przeniesienie opiera się na teorii bilateralnej znaku:
logika współczesna semiotykasemantykakonotacjasem; sem = atom
wg. teorii bilateralnej wyraz zawiera część materialną i idealną – czyli formę i treść.

                                część idealna - sem + sem2 + sem3 …(sememy)
Wyraz (leksem) = ----------------------- = semantem                                                                               
                                część materialna – litera1 + litera2 + litera3 ….                  

Koncepcja kompozycji zmierza do przekroczenia w swojej formie uwarunkowań percepcji muzycznej  na rzecz oddziaływania dźwiękiem.
Odbywa się to przez wybór źródła dźwięku i budowanie kompozycji na zjawisku transakcentacji.
Odwołanie się do języka literowo-cyfrowego, w którym każda litera ma swoją wartość liczbową, daje możliwość ułożenia algorytmów zawierających treść wyrazów – czyli stymulowanych semantycznie.Tak powstaje moduł dźwiękowy, który jest używany jako punkt wyjścia do improwizacji w technice wariacyjnej.

sens9449
 to cykl performatywnych  działań, podjęcie próby rozkładania „jednolitego obrazu rzeczywistości” na jego składowe - jakby przewijanie taśmy od końca do początku
widzę/słyszę/czuję
i wiem o tym
kanałami zmysłów płynie strumień różnych, niejednorodnych informacji ..
sensus communis / http://pl.wikipedia.org/wiki/Rozsądek / - rzekoma, specjalna władza umysłu, dzięki której materiał dostarczany przez zmysły jawi mu się jako jednolity obraz rzeczywistości..

No to co tam?

Usłysz to co myślisz, albo cos, czego zupełnie się nie spodziewasz. Instalacja, która nie służy tylko do patrzenia, koncert nie tylko do słuchania. Las mikrofonów, magnetofony, radio, bramki oraz wydarzenie, którego przebieg w znacznej części zależy od wykonawców-słuchaczy -. rozmieszczenie urządzeń wśród publiki pozwala na pełne uczestnictwo w koncercie i nadanie ostatecznego, niepowtarzalnego kształtu kompozycji naszkicowanej przez autorów konstrukcji. Co Ty na to?

improwizacja, której efekt jest nieprzewidywalny, eksperyment oparty na przypadku dźwięków generowanych przez wykonawców-słuchaczy, algorytmie wartości liczbowej wyrazów: widzę, słyszę, czuje, oraz  percepcji maszyn. ceną za wolność i otwartość takiej kompozycji jest arbitralność przypadku, wyrażona tutaj dźwiękami

zarysowanie budowy formalnej daje punkt wyjścia, jednak niepowtarzalność warunków pozwala na wybieranie z nieskończonej ilości dróg i eksploracje nowych obszarów przy każdorazowym wykonaniu kompozycji. zatarcie podziału między wykonawcami i słuchaczami, czyli współodpowiedzialność za muzykę, implikuje pełniejszy odbiór kompozycji i zwiększa świadomość uczestników.  instalacja oparta na: czuję  / algorytm
                                                       widzę / czujniki
                                                       słyszę / uszy

grupa dialogu/ jest formułą.- tymczasową platformą do określonego celu/tematu/ GD nie ma stałych członków

sztuka jest pretekstem/wehikułem do szukania/przekazywania informacji o
człowieku/jego naturze/relacji: ja-osobowość-tożsamość-społeczeństwo-kontestacja/agonizm.

tworzymy działania o strukturze dzieła otwartego, które zakłada udział odbiorcy we współtworzeniu, tak, by potraktował dzieło jak partyturę i został jej wykonawcą.