Lektor Daldry'ego rozpoczyna się sceną, w której prawnik Michael (Fiennes) spogląda przez okno na przejeżdżający tramwaj. Bohater wsiada do przedziału własnej świadomości i wraca myślami kilkadziesiąt lat wstecz, gdy jako licealista (Kross) zasłabł w bramie pewnej kamienicy. Pomogła mu wówczas bileterka Hannah (Winslet). Po kilku miesiącach ciężkiej choroby chłopiec wraca, aby podziękować przypadkowej wybawicielce. Znajomość przeradza się szybko w namiętny romans – od teraz Michael będzie przychodził codziennie po szkole do Hanny na seks i czytanie klasyki literatury. Wakacyjna zażyłość kończy się jednak z chwilą, gdy kobieta znika niespodziewanie z mieszkania i życia chłopca.

Pierwsza część wypełniona jest odważnymi scenami erotycznymi, ale nie zakorzeniają one filmu w psychologicznej glebie słodko-gorzkiego dojrzewania. Reżyser daje krok do przodu i spotyka Michaela jako studenta prawa, obserwującego proces hitlerowskich strażniczek, które dopuściły do śmierci setek Żydów w obozie koncentracyjnym. Na ławie oskarżonych zasiada również Hannah. Jej wspólniczki próbują przekonać sędziów, że to właśnie ona była prowodyrką tragicznego zajścia. Hannah nie zaprzecza... Czuje się winna i pragnie odkupić swoje winy? Twórcy nie wrzucają filmu w ognisko banału. Reżyser sygnalizuje wątek odpowiedzialności niemieckich obywateli za zbrodnie nazizmu, ale wypada on równie blado jak próba moralnej indukcji fenomenu Zagłady.

Główny sens Lektora nie wyraża się bowiem w zawsze modnym i poruszającym dla Hollywoodu rentgenie Holokaustu. Na ekranie nie widzimy przecież mordowanych Żydów, lecz młodego mężczyznę, który nie może uwierzyć, że zakochał się w zbrodniarce. Czy kobieta, która płacze, słuchając strof z "Odysei", potrafiłaby wydać na śmierć niewinnych ludzi? Dobytek kultury i cywilizacji nie ocali nas przed krwawą machiną wojny tak samo, jak nie złagodzi wewnętrznego bólu Michaela. Do końca życia będzie przechowywał w najgłębszych zakamarkach pamięci wspomnienie o Hannie. Wspomnienie, które skazi jego przeszłość i przyszłość niczym najgorszy komputerowy wirus. W przypadku złośliwej aplikacji można jednak sformatować dysk i zacząć wszystko od nowa. Egzystencji nie da się zresetować – pamięć to worek z kamieniami przywiązany do szyi ofiary.

Co pozostaje więc ludziom żyjącym w świecie po II Wojnie Światowej? Daldry radzi bez tandetnego zadęcia, by po prostu nie zapominać. Najlepiej rozwiązać worek i powoli wyjmować kolejne kamienie. Na dnie nie znajdziemy przebaczenia, ale być może będzie nam lżej.

Lektor, reż. Stephen Daldry, Melodramat