Koncert gwiazd: Matthew Shipp & Joe Morris

Matthew Shipp (USA) – fortepian, jeden z najoryginalniejszych głosów we współczesnej pianistyce jazzowej,

Joe Morris (USA)

- kontrabas, uznany za jednego z najlepszych amerykańskich improwizatorów;

Koncert jest organizowany dzięki współpracy pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Kultury w Bydgoszczy a Klubem MÓZG. Bilety w cenie 30 zł do nabycia w klubie MÓZG (ul. Gdańska 10), w siedzibie MOK (ul. Batorego 1/3) i przed koncertem.

MATTHEW SHIPP

Pianista o unikalnym i rozpoznawalnym stylu. Intensywnie pracujący i nagrywający w latach 90-tych, tworzy muzykę, w której miesza się free jazz oraz współczesna muzyka klasyczna.

Urodzony w latach 60., dorastał w Wilmington, w stanie Delaware.

Wychował się na utworach jazzowych z lat 50. Mając 5 lat rozpoczął grę na pianinie, pozostając w kręgu muzyki jazzowej aż do 12. roku życia. Później grywał na pianinie marki Rhodes w zespołach rockowych, jednak jego największą pasją pozostawała muzyka jazzowa.

W późniejszym czasie Matthew studiował teorię muzyki i improwizację pod kierunkiem Clifforda Browna, nauczyciela Roberta Boisey Lawreya. Uczył się także gry na fortepianie klasycznym i klarnecie basowym w zespole szkolnym.

Po roku spędzonym na Uniwersytecie Delaware, Shipp zrezygnował z nauki na tej uczelni i, na krótko, podjął lekcje u Dennisa Sandole’a, po czym, przez dwa lata, uczęszczał do New England Conservatory of Music.

W 1984 roku Shipp przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie poznał wielu ważnych dla siebie muzyków, w tym basistę Williama Parkera. W międzyczasie Shipp zadebiutował na płycie, w duecie z Robem Brownem, w SONIC EXPLORATIONS.

Potem podjął pracę we własnym trio, wraz z Parkerem i perkusistami: Whitem Dickey’m i Susie Ibarra. Nagrywał dla wielu wytwórni, w tym FMP, No More, Eremite, Thirsty Ear, Silkheart.

W roku 2000 Matthew Shipp został kuratorem serii nagrań Blue Series wydawnictwa Thirsty Ear. Ta niezwykła kolekcja objęła twórczość samego Shippa, jak również Williama Parkera, Tima Berne’a, Roya Campbella, Craiga Taborne’a, Spring Heel Jacka oraz Mata Maneri.

Kolejny rok przyniósł premierę Nu Bop, będącego zagłębieniem w tradycyjny jazz. W 2003 roku zaś ukazało się, podobne w stylu, Equilibrium. W 2004 roku Shipp wydał Harmony and Abyss, medytację na temat powtarzalnych melodii i struktur harmonicznych. W styczniu 2006 roku pojawiło się One, a w rok później Piano Vortex.

Najnowsze dzieło artysty to 4D - solowa płyta wydana w pierwszych miesiącach 2010 roku.

JOE MORRIS

„…najbardziej oryginalny i ekscytujący bohater jazzowy ostatniej dekady”
JOHN CORBETT, DOWNBEAT

" Jeden z najlepszych improwizatorów w Stanach”.
WILL MONTGOMERY, THE WIRE

“gitarzysta, którego dźwięki należą jedynie do niego samego, oscylujący pomiędzy śmiertelnie poważną słodyczą, a niebezpiecznym, niczym odłamek, pocisku kaprysem”
K. LEANDER WILLIAMS, THE VILLAGE VOICE

“... nikt nie brzmi tak jak on”.
ART LANGE, THE WIRE

Joe Morris – ur. 13. września 1955 r. w New Haven, w stanie Connecticut. Od 12. roku życia, przez rok, pobierał lekcje gry na trąbce. W 1969 roku, mając 14 lat, podjął naukę gry na gitarze. W tym samym roku dał swój pierwszy profesjonalny koncert. Poza kilkoma zajęciami, na które uczęszczał, jest samoukiem. Wpływ Jimmiego Hendrixa i innych gitarzystów tamtego okresu sprawił, że skoncentrował się na nauce grania bluesa. Wkrótce siostra podarowała mu egzemplarz OM Johna Coltrane’a, co zainspirowało go do zgłębiania jazzu i Nowej Muzyki. Pomiędzy 15. a 16. rokiem życia uczęszczał do alternatywnego liceum kierowanego przez studentów: „The Unschool”, które mieściło się obok Uniwersytetu Yale. Czerpiąc z otwartego stylu nauczania, większość dni i nocy spędzał na graniu z kolegami, słuchaniu w publicznej bibliotece etnicznego folku, jazzu, bluesa, muzyki klasycznej, a także na wyprawach na koncerty i recitale do kampusu Yale.

W wieku 17 lat pracował nad własnym stylem gry na gitarze, inspirując się głównie free jazzem. Czerpał z Coltrane’a, Milesa Davisa, Cecil Taylora, Theloniusa Monk, Ornette Colemana, jak również AACM, BAG i wielu europejskich improwizatorów lat 70. W późniejszym czasie tworzył pod wpływem tradycyjnej muzyki zachodnioafrykańskiej: Messiana, Ives’a, Erica Dolphy, Jimmy’ego Lyonsa, Steve’a McCalla i Freda Hopkinsa. Po ukończeniu liceum grał w zespołach rockowych, ćwiczył w grupach jazzowych i, wraz z przyjaciółmi, grał całkowicie improwizowaną muzykę, dopóki w 1975 roku nie przeprowadził się do Bostonu.

W latach 1975 – 1978 aktywnie działał na bostońskiej scenie muzycznej. W 1977 roku skomponował muzykę dla swojej pierwszej formacji. W 1980 roku odwiedził Belgię i Holandię, a po powrocie do Bostonu, wraz z innymi muzykami, pomógł w organizacji Boston Improvisers Group (BIG). W ciągu kolejnych kilku lat BIG, w rozmaitych konfiguracjach, poprowadziło dwa festiwale i dało wiele koncertów. W roku 1981 Joe założył własną firmę płytową - Riti - i nagrał pierwszy album długogrający Wraparound, z udziałem Sebastiana Steinberga (bas) i Laurence’ a Cooka (perkusja). Riti wydało cztery kolejne "longplaye" i albumy jeszcze przed końcem 1991 roku. Poza tym, w 1981 roku muzyk rozpoczął sześcioletnią współpracę z multiinstrumentalistą Lowellem Davidsonem. W ciągu następnych lat w Bostonie występował w zespołach, w których skład wchodzili m.in.: Billy Bang, Andrew Cyrille, Peter Kowald, Joe McPhee, Malcolm Goldstein, Samm Bennett, Lawrence "Butch" Morris, czy Thurman Barker.

W 2000 roku zaczął grać jazz akustyczny i, od tego momentu, występował z wiolonczelistą Danielem Levinem, Whitem Dickey, a także nagrywał z pianistą Stevem Lantnerem.

Wykłada i prowadzi warsztaty w Stanach i Europie. Był członkiem Tufts University Extension College, a obecnie pracuje na wydziale jazzu i improwizacji w New England Conservatory. W 1998 i 2002 roku nominowano go do nagrody New York Jazz Awards w kategorii "najlepszy gitarzysta".