CYKLIŚCI (2008) – widowisko plenerowe

Teatr Porywacze Ciał powstał w 1992 roku we Wrocławiu.

Został założony przez ówczesnych studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej – Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka. Teatr Porywacze Ciał należy według zgodnego głosu krytyki i środowiska teatralnego do jednej z najważniejszych niezależnych grup teatralnych w Polsce.

W swoich autorskich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani. Z dużą swobodą poruszają się we współczesnej przestrzeni kulturowej, cytują, komentują, przetwarzają obrazy i wątki zaczerpnięte z innych dziedzin sztuki.

Zespół od początku działalności podjął próbę czytania nowej rzeczywistości, a jego sposób funkcjonowania jest rezultatem świadomej decyzji o programowo indywidualnym, nie powtarzającym znanych wzorów charakterze twórczości. Teatr wykorzystuje możliwości poetyki teatru alternatywnego, nie podkreśla jednak swojego alternatywnego rodowodu. Tworzą go zawodowi aktorzy, którzy wybrali pracę w teatrze  nieinstytucjonalnym. Sami tworzą scenariusze, robią scenografię, reżyserują, grają na scenie. Teatr Porywacze Ciał zrywa z dziedzictwem neoawangardy: z mitem kontestatorstwa, z utopią naprawy świata, z przebrzmiałą estetyką. Tworzy własny język teatralny, własny styl w oparciu o estetykę postmodernistyczną. Artyści świadomie posługują się w swoich spektaklach strategią parodii i pastiszu, wykorzystują znaki i symbole kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem, cytaty kultury literackiej z cytatami kultury popularnej. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów, ekscentryków. Nie bez przyczyny znakiem rozpoznawczym Porywaczy Ciał jest  fotografia kobiety z monstrualnie wielkim biustem (aktorka Chesty Morgan), postaci z filmu „Casanova” Federico Felliniego. Styl Felliniego, także współczesnego manierysty, jest bliski praktyce Porywaczy: łamanie tabu i estetycznych przyzwyczajeń, niewybredny humor, surrealizm, seksualność, walka cech płciowych - kobiecości i męskości, ukazana w epizodycznych scenkach, w których rządzą zmienne nastroje. Każde przedstawienie jest wynikiem nowej sytuacji, inspiracji, pomysłów. W spektaklach twórcy testują różne formy i konwencje teatralne, wykorzystują stylistykę wodewilu, kabaretu, happeningu i sztuki performance, balansują między bezpośredniością psychodramy a dystansem metafory. Spektakle Porywaczy Ciał są wypowiedziami autonomicznymi, totalnymi. Twórcy nie interpretują literatury, lecz posługują się własnym tekstem, a także odpowiednio wkomponowanym w strukturę spektaklu cytatem literackim, filmowym, muzycznym. Powstały efekt jest wynikiem ich obserwacji, potrzeb, doświadczeń. Ironicznie i z dystansem komentują „nowy wspaniały świat”. Akceptują i oswajają nową rzeczywistość, bawiąc się jej możliwościami, ale widzą w niej również istotne zagrożenia. Nazwa Teatru pochodzi od nakręconego w 1956 roku filmu Dona  Siegela „Inwazja porywaczy ciał”, w którym ludzi zastępowały podrzucone przez kosmitów bezduszne kopie człowieka. Objawy zaniku uczuć posiadają bohaterowie spektakli Porywaczy Ciał.

Kolejne przedstawienia są nie tylko eksperymentem z  nową  konwencją, pomysłem  scenicznym. Pokazują  one gradację emocji i siły ekspresji przedstawień. Niełatwo jest mierzyć się ze współczesnością, bo ryzyko takie prowadzi często do zarzutów, dotyczących „utowarowienia kultury”, twierdzeń o dopasowaniu poetyki do potrzeb zbiorowej wyobraźni, czy uwag o ilustracyjności spektaklu. Teatr Porywacze Ciał podjął takie ryzyko, tworząc w swoich spektaklach nastrój prowokacji myślowej, językowej i formalnej. Porywacze Ciał tropią „mitologie codzienne”, które wytworzyło i wciąż na nowo tworzy współczesne społeczeństwo konsumpcyjne. Swoimi przedstawieniami dają wyraz istnienia kultury karnawałowej, którą cechuje pluralizm przekonań, stylów życia, form zachowań i zarazem zachwianie uniwersalnych wartości. Pokazują człowieka współczesnego, którego tworzą zdegradowane mity i popęd, człowieka, którym sterują schematy zachowań, człowieka o zachwianej tożsamości. Teatr Porywacze Ciał czerpie inwencję z ideologicznego dziedzictwa sztuki pop artu. Uaktualnia jedynie zbiór fetyszy - symboli, które wykorzystuje w spektaklach, stosując tę samą, właściwą pop artowi, strategię ich kompromitacji: ironiczną i groteskową, ale zawsze z ludzką twarzą.
Teatr Porywacze Ciał prezentował swoje spektakle na wszystkich ważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, a także w Niemczech, Holandii, Czechach, Słowacji, Słowenii, Chorwacji, Wielkiej Brytanii, Austrii i Kanadzie. W latach 1996-98 Teatr Porywacze Ciał brał udział w prezentacji spektaklu Teatru Ósmego Dnia pt.: SABAT .

W 1997 roku Teatr otrzymał Medal Młodej Sztuki za „Twórcza pasję”. Spektakl I LOVE YOU otrzymał I nagrodę na festiwalu Pobocza Teatru w Toruniu (1996), oraz podczas Łódzkich Spotkań Teatralnych (1996).Spektakl MINIMAL otrzymał I nagrodę w Łodzi i nagrodę promocyjną na festiwalu Kontrapunkt (1998).TECHNOLOGIA SUKCESU dostała nagrodę promocyjną i nagrodę dziennikarzy na festiwalu Kontrapunkt (1999). Na tym samym festiwalu rok później spektakl VOL. 7 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za najlepszy spektakl ,a w 2002 nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Szczecina zdobyło przedstawienie pt. TEST. Za rolę w spektaklu TAJEMNICA wg GOMBROWICZA Maciej Adamczyk otrzymał nagrody aktorskie na festiwalu Kontrapunkt w 2006 oraz na Międzynarodowym Festiwalu Gombrowiczowskim w Radomiu, a w 2007 roku spektakl VERY wygrał Ogólnopolski Przegląd Monodramu Współczesnego w Warszawie. Teatr Porywacze Ciał  prowadzi także otwarte warsztaty teatralne i bierze udział w bardzo wielu różnych projektach (spektakle dla dzieci, zajęcia edukacyjne, akcje reklamowe, koncerty).
W roku 2008 Teatr Porywacze Ciał brał udział w międzynarodowym projekcie teatralnym „Exodus” - wspólnym działaniu sześciu grup teatralnych z Polski, Austrii, Niemiec, Francji, Włoch i Malty - dotykającym problemu poszukiwaniu „Ziemi Obiecanej” przez emigrantów i zatracaniu tożsamości kulturowej. Maciej Adamczyk przez miesiąc przebywał w Jerozolimie, przeprowadzając wywiady z ludźmi, przesyłając przez Internet obraz i głos na żywo do poszczególnych miast, w których akurat był prezentowany spektakl. „Exodus” jest wizytówką inicjatywy stworzenia prawdziwego European Theatre, a to dopiero początek…
Stowarzyszenie Artystyczne “Porywacze Ciał & CO.”, istniejące od 2001 roku ma na celu wspierać każdą ciekawą inicjatywę, która pojawi się na horyzoncie, lub w naszych głowach.....
Obecny skład zespołu: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk, Agnieszka Kołodyńska